KOMT VOOR DE BAKKER

 

Het belegde broodje dat je in koffiehuis ComPani bestelt, werd voor dag en dauw gebakken door de enthousiaste bakkerin Canan. De glimlach bij de bediening was van Nisreen, ooit een lerares in een lagere school in Irak maar gevlucht voor de oorlog. De sla en tomaten op je broodje komen uit de serre van Bart, een jongeman met een mentale beperking. Dit is De Winning ten voeten uit: lekker eten, korte keten, duurzaam en met een sociale missie.

 


Bakkerin Canan Sahin. Maakt de allerlekkerste taarten

 

Het is woensdagochtend en de tafeltjes aan het grote raam van koffiehuis ComPani, onder de kerktoren van Houthalen-Helchteren, zitten vol keuvelende mensen. De taarten, koffiekoeken, quiches, pizza’s en koekjes in de toonbank zien er verrukkelijk uit. ‘De beste bakker van de streek’, verzekert een dame ons terwijl ze met een schuimende cappuccino en een uit de kluiten gewassen rozijnenkoek haar plaatsje aan het raam zoekt.

 


3 uur ‘s ochtends

Al het lekkers is het werk van bakkerin Canan Sahin (49) en haar team. Al om 3 uur ’s ochtends begon ze aan haar werkdag in de bakkerij. ‘Mijn eerste taak van de dag? Een kijkje nemen in de remrijskast. Daar zit het deeg in dat ik de dag voordien heb klaargemaakt. Het blijft gekoeld tot 2 uur ’s ochtends. Als de temperatuur stijgt, begint het deeg te rijzen en even later zijn de broden klaar om gebakken te worden’, vertelt Canan. ‘Dat lukt niet met alle broden. Een speltbrood rijst heel snel, dus dat kan je niet overlaten aan de rijskast. Dat maken we de dag zelf.’

 

Terwijl het brood bakt, bereidt Canan de ontbijtkoeken voor, maakt ze frangipanedeeg, vult ze taartbodems met een laagje confituur of helpt ze een doelgroepmedewerker op weg. Er is geen moment rust in de ambachtelijke bakkerij. Maar als ze toch een minuutje tijd heeft, probeert ze graag iets nieuws uit. ‘Gisteren heb ik rabarbertaartjes gemaakt met een spelt-kruimeldeeg. Ik vind ze heel goed gelukt. De rabarber komt natuurlijk van onze eigen boerderij, net als het fruit van de confituren en de groentjes op de pizza’s. Als ik iets nieuw heb gemaakt, vraag ik aan de medewerkers in het koffiehuis of ze de klanten willen laten proeven. Dan weet ik meteen of het recept voor herhaling vatbaar is. Ik maak ook veel glutenvrije en suikervrije gebakjes en taarten.’


 

Duitse taarten

Het liefst zou Canan hoge taarten in alle kleuren maken, zoals in Duitsland. ‘Maar onze klanten houden het liefst van de klassieke, Vlaamse taarten’, lacht ze.

 

De bakkerin heeft Turkse wortels maar woonde ook lang in Duitsland met haar man. ‘Daar hadden we een grafisch bureau’, zegt ze. ‘Maar door de vrije markt in Europa, kregen we te veel concurrentie uit goedkopere landen en moesten we onze zaak stoppen. Mijn zussen woonden in België en we hebben toen besloten met ons gezin – we hebben een zoon en een dochter – naar hier te verhuizen. Dat verliep niet zo gemakkelijk. Ik sprak wel Duits maar geen Nederlands. Omdat ik al van kinds af aan graag bak, ben ik beginnen werken in een industriële bakkerij. Zes jaar heb ik dat gedaan, maar toen ging die zaak failliet.’




 

Tussen de mensen

Canan volgde na dat faillissement een opleiding bij Syntra en haalde haar getuigschrift als bakker. ‘Ik wilde in een ambachtelijke bakkerij werken, waar je geen nummer bent en tussen de mensen staat. Toen ik deze vacature bij De Winning zag, heb ik geen moment getwijfeld. Het sociale aspect van De Winning beviel me meteen. Ik heb zelf ervaren hoe moeilijk het is om je plaats te vinden als je de taal niet kent. De medewerkers van De Winning hebben elk een reden waardoor ze hun weg niet zomaar vinden op de arbeidsmarkt. Ik ken dat, ik wil hen helpen.’

 

En dus stuurt Canan de medewerkers in haar bakkerij met enthousiasme aan. Ze toont hen hoe ze deeg maakt, bakt en kneedt. ‘De recepten zijn niet altijd gemakkelijk om te volgen voor hen. Dan maak ik het wat eenvoudiger en verander het een beetje, tot ze ermee aan de slag kunnen.’

 

 

Een glimlach bij de koffie

De glimlach die Nisreen Harb (36) de klanten schenkt als ze de koffie naar de tafels brengt, is warm en gemeend. Ze werkt nu drie maanden achter de toonbank en in de keuken van koffiehuis ComPani. Het is er heel anders dan in haar lagere school in Irak waar ze voor de klas stond. Op zoek naar een leven zonder oorlog, besloot het gezin zijn thuisland te ontvluchten.


 


‘Mijn man waagde de oversteek met de boot, over de Middellandse Zee’, vertelt Nisreen in moeizaam Nederlands. ‘Hij kwam uiteindelijk in een opvangcentrum in België terecht. Zijn asielaanvraag werd goedgekeurd. Daardoor konden ik en onze drie kinderen hem volgen. Ik heb lang naar werk gezocht. Het OCMW hielp me en bracht me in contact met De Winning. Hier werk ik graag. Het praten met de klanten en collega’s helpt me de taal te leren. Na de werkuren volg ik ook Nederlandse les.’

 

‘Het eten is hier heel anders dan in Irak. Het is wennen, ja, maar de koekjes die hier gemaakt worden zijn echt heel lekker.’